28 juli

Irene Chrysovalantou kwam uit een aristocratische familie, afkomstig van Cappadocia en leefde in de negende eeuw.

Vanwege haar grote schoonheid en deugdzaamheid werd ze naar Constantinopel gebracht als aanstaande bruid van de jonge keizer Michael (842-867 A.D.). Zijn moeder, keizerin Theodora, had haar bodes er op uit gestuurd om een geschikte echtgenote voor haar 12-jarige zoon te zoeken en deze hadden in Irene een uitmuntende kandidate gevonden.

Aanvankelijk aanvaardde Irene blij het voorstel en het gezelschap ging op weg naar Constantinopel. In het gezelschap bevond zich ook Irene’s zuster, die later trouwde met Vardas, broer van keizerin Theodora.

Het was echter God’s wil, zoals Sint Joannicus de Grote voorspeld had, dat Irene in plaats van een bruidsjurk een kloostergewaad aan zou trekken. Onderweg naar Constantinopel kwam de stoet langs de berg Olympos (nabij Klein-Azië), waar een heilige kluizenaar, Ionannikos, leefde. Deze kluizenaar stond erom bekend dat hij alleen zichtbaar werd voor zeer vrome pelgrims. Irene liet de stoet stoppen om Ioannikos om zijn zegen te vragen. Deze kluizenaar voorzag niet alleen de aankomst van de stoer in Constantinopel, maar ook de hele toekomst van het meisje en vertelde haar dat het klooster van Chrysovalantou op haar komst wachtte. Irene was zo verbaasd over zijn profetie, dat ze op de grond viel om zijn zegen te ontvangen. Ioannikos tilde haar op en gaf haar door zijn zegen de kracht om haar reis voort te zetten.

Aangekomen in Byzantium bleek, dat de jonge keizer zich een paar dagen daarvoor verloofd had met een ander meisje. Irene was niet teleurgesteld, maar blij dat God dit zo geregeld had. Toen ze later door vele vooraanstaande mannen ten huwelijk werd gevraagd, wees ze ieder aanzoek af, vastbesloten een bruid van God te worden. Toen zij, zich de profetie van de kluizenaar herinnerend, het klooster van Chrysovalantou bezocht, was ze zo onder de indruk, dat zij al haar slaven vrijliet, haar gehele geërfde rijkdom (en haar keizerlijke bruidsschat) onder de armen verdeelde en haar intrek nam in het klooster. Daar werd ze een uitzonderlijk nederige en gehoorzame novice, van wie gezegd werd dat ze “de geest van een bevrijde slaaf” bezat. Ondanks haar verleden als aristocratische jonge vrouw, koos ze als taak in het klooster voor het schoonmaken van de toiletten.

Irene blonk uit in groot ascetisch werk, en kreeg vele aanvallen van de demonen te verduren.

Nog vóór het einde van haar eerste jaar als novice volbracht ze de zeer moeilijke oefening van Sint Arsenius de Grote, door de hele nacht lang staand te bidden met naar de Hemel uitgestrekte armen, zoals de Profeet Moses op de berg Sinaï.

Toen de abdes van het klooster ziek werd en stervende was, liet zij alle nonnen, behalve Irene, bij haar verzamelen. Ze nam afscheid van hen en vertelde hen niemand anders dan Irene als hun nieuwe abdes te aanvaarden. De nonnen baden tot God dat deze onthulling uit zou komen, maar vertelden Irene niets om haar nederigheid te sparen. Tenslotte besloten de ouderlingen de helderziende patriarch Methodios de Confessor om advies te vragen.

Zonder op de hoogte te zijn van de openbaring van de abdes, vroeg de wijze oude Patriarch of er soms iemand onder de kloosterlingen was, die Irene heette. Zo ja, dan geloofde hij dat zij de enig juiste keuze was. Toen de ouderlingen hier met grote vreugde op reageerden, liet hij Irene tot Diakones van de Heilige Kerk wijden en bereidde haar voor op haar toekomst als Abdes. Hoewel Irene zichzelf onwaardig vond, accepteerde ze uiteindelijk deze nieuwe taak.

Via Irene openbaarde God vele grote tekenen en wonderen.

Ze was begenadigd met de gave van helderziendheid en kon de gedachten lezen van iedereen die naar haar toe kwam. Er zijn verschillende gevallen bekend van duivel-uitdrijving door Irene.

Op een nacht was een slapeloze non er getuige van dat Irene in de kloostertuin in een toestand van levitatie een meter boven de grond zweefde. Zij zag dat twee cypressen hun toppen naar Irene toe gebogen hadden als om haar te eren. Toen Irene uit haar gebedstoestand kwam, zegende zij de bomen, die daarop hun oorspronkelijke vorm weer aannamen. De non, die aanvankelijk dacht dat ze gedroomd had, vertelde haar verhaal pas toen andere nonnen in de toppen van de twe cypressen vastgebonden zakdoeken vonden.

Irene verscheen in een visioen van de koning en gaf hem een berisping, omdat hij onterecht een edelman naar de gevangenis had gestuurd, die valselijk was beschuldigd.

Via een zeeman uit Patmos, aan wie hij was verschenen, stuurde Johannes de Evangelist haar geurige en wonderlijke appels uit het Paradijs.

Ze stierf op de leeftijd van 103 jaar, maar haar gelaat had nog steeds haar jeugdige schoonheid weten te behouden. Na haar overlijden zijn tot op de dag van vandaag door haar ontelbare wonderbaarlijke genezingen tot stand gebracht.

Haar overblijfselen rusten in het klooster van Chrysovalantou, nabij Constantinopel.

terug naar Hoofdmenu Griekse Naamdagen-Nederlands

back to Main Menu Greek Namedays-English