26 juli

Paraskevi is geboren in het jaar 140 A.D. in een dorp in de buurt van Rome.

Haar vader Agathon was een zeer rijke christen. Haar moeder Politia, eveneens een christin, was erg menslievend en hield zich o.a. bezig met liefdadigheid.

Agathon en Politia waren vele jaren getrouwd, maar hadden geen kinderen. Als gevolg hiervan zou na hun dood de familienaam verloren gaan en hun bezittingen bij vreemden terechtkomen. Daarom baden zij vaak tot God om hen een kind te schenken, die ze een Christelijke opvoeding konden geven. De gebeden werden verhoord met de geboorte van een meisje.

Omdat Paraskevi op een vrijdag (in het Grieks: Paraskeve) geboren was, kreeg zij deze naam. Paraskevi betekent “voorbereiding” of “voorbereid zijn” (Bijbels: “dag van voorbereiding”).

Zoals ze God beloofd hadden, gaven ze Paraskevi een christelijke opvoeding en onderwezen haar in de Heilige Geschriften, wat ze met veel toewijding onderging.

Al vanaf haar vroegste jeugd wist Paraskevi wat voor leven ze ooit wilde gaan leiden.

Ze haalde haar kennis niet alleen uit de Geschriften, maar ook uit wereldlijke boeken. Ook leerde ze erg veel op het gebied van de filosofie.

Met haar christelijke en filosofische achtergrond praatte ze veel met andere vrouwen over het christendom, en probeerde op die manier hun vertrouwen in de nieuwe religie te versterken.

Vele edelen wilden trouwen met deze mooie, intelligente en rijke jonge vrouw. Haar begrip en vriendelijkheid maakten haar extra aantrekkelijk. Maar omdat Paraskevi zichzelf een hoger levensdoel had gesteld, sloeg ze alle huwelijksaanzoeken af.

Toen ze 20 was stierven allebei haar ouders en bleef Paraskevi alleen achter.

De grote erfenis die ze ontving trok vele huwelijkskandidaten aan, die ze allen afwees. Ze was vervuld van het christendom en van christelijke idealen.

De woorden van Christus tegen een rijke jongeman, die wilde weten hoe hij de zegen kon ontvangen, maakten grote indruk op Paraskevi. Christus vertelde de edele om alles te verkopen wat hij had, de opbrengst te verdelen onder de armen en Hem te volgen. Daarom verkocht ook Paraskevi al haar wereldlijke goederen en verdeelde het grootste deel van haar geld onder de armen. Van het restant stichtte ze een tehuis voor jonge maagden en weduwen, die hun levens toegewijd hadden aan het onderwijzen van het christendom. Deze vrouwen bleken echter ver verdwaald van het Woord van de Gospel en Paraskevi verbleef vele jaren in het tehuis om hen te onderwijzen in de ware betekenis van het christendom. Ze was een grote inspiratiebron voor deze vrouwen en voor de armen van Rome.

Toch was dit niet genoeg voor haar en ze trok er op uit om anderen tot het christendom te bekeren, wetende dat de dood op haar zou wachten aan het einde van haar reis.

In deze periode werden christenen door de Joden en Romeinen intensief vervolgd. Zelfs de meest moedige christen was bang om openlijk over zijn geloof te preken. Maar Paraskevi besloot haar leven geheel te wijden aan Christus en zonodig voor Hem martelaar te zijn.

Op haar dertigste verliet ze Rome om op haar heilige missie te gaan. Ze trok prekend door vele steden en dorpen. Het lijkt misschien vreemd dat ze niet meteen werd opgepakt en ter dood gebracht. Onder het regime van Antonius Pius en zijn voorganger Adrianus (in tegenstelling tot Domitianus en Trojanus) werden christenen echter niet zonder proces ter dood gebracht. In plaats daarvan beschermde Antonius hen tegen de blinde vervolgingsmanie van Joodse en Romeinse inwoners. Een christen kon alleen voor het gerecht gebracht worden als er op een normale manier een aanklacht door een andere burger tegen hem of haar werd ingediend

Op een dag moest Antonius de wet echter herroepen vanwege de vele rampen die Rome troffen. De christenen werden door veel mensen verantwoordelijk gesteld voor deze rampen en Antonius moest de Romeinse bevolking tevreden stellen door de vervolging van christenen makkelijker te maken. De bevolking geloofde dat ze door de goden gestraft werden, omdat ze zo toegevend waren voor de christenen.

De tegenstanders van het christendom vermoordden opnieuw velen. Dit duurde verscheidene jaren totdat Antonius de wet herriep.

Uiteindelijk hoorde Antonius van de heilige missie van Paraskevi. Toen ze terugkeerde in Rome dienden verschillende Joden een aanklacht tegen haar in en Antonius ontbood haar in zijn paleis om haar te ondervragen. Zodra hij de schoonheid en nederigheid van deze jonge christelijke maagd zag, was hij met stomheid geslagen. Eerst probeerde hij haar op een voorzichtige manier zover te brengen dat zij afstand zou doen van haar geloof. Toen Paraskevi echter standvastig bleek, begon hij haar te dreigen met martelingen. Omdat hij toch medelijden met haar had, adviseerde hij haar om een offer te brengen aan de (af)goden om zichzelf te redden. Als ze zou gehoorzamen, zou hij haar tot vrouw nemen en keizerin maken.

Maar als ze niet zou gehoorzamen, zou hij haar aan afschuwelijke martelingen onderwerpen. Paraskevi antwoordde dat geen enkele marteling groot genoeg kon zijn om haar ertoe te brengen haar geloof te verzaken.

Door haar woorden raakte Antonius behoorlijk van slag en liet een stalen helm met spijkers erg strak op het hoofd van de maagd aanbrengen. Deze helm had echter geen enkel effect op Paraskevi. Velen, die getuige waren van dit wonder, bekeerden zich ter plekke tot het christendom. Toen Antonius deze mensen hoorde vertellen dat zij van religie zouden veranderen, veroordeelde hij hen ter dood. Sommigen werden onthoofd, sommigen levend verbrand, en anderen met gebonden handen in de Tiber gegooid.

Daarna liet hij Paraskevi ketenen en stuurde haar naar de gevangenis, in de hoop dat ze van gedachte zou veranderen en zichzelf een macabare dood zou besparen. In de gevangenis begon Paraskevi direct te bidden en rond middernacht was haar cel gevuld met een intens helder licht. Ze draaide zich om en zag een engel staan met een stralend kruis in de handen. Hij vertelde haar niet bang te zijn, dat Christus haar zou bevrijden van elke marteling die ze zou moeten doorstaan. Daarna maakte hij haar banden los en verdween. Hierdoor verbijsterd bleef Paraskevi de rest van de nacht doorbidden.

In de ochtend liet Antonius haar opnieuw bij zich brengen. De soldaten, die haar zouden halen, vonden haar in haar cel bevrijd van haar ketenen. Toen ze haar naar Antonius brachten, vroeg hij haar of ze van gedachten veranderd was, maar opnieuw antwoordde Paraskevi dat geen marteling haar ertoe kon brengen Christus te verraden. Ze daagde hem uit om, als hij haar niet geloofde, de ware kracht van Christus te testen. Kwaad beval Antonius de soldaten om haar aan haar haren op te hangen en haar handen en armen met toortsen te verbranden. Ze leed erg, maar gaf niet toe aan de pijn. Toen liet Antonius een grote ketel met olie en teer komen, bracht het mengsel aan de kook en liet Paraskevi erin onderdompelen. Merkwaardig genoeg leek het eerder alsof ze werd afgekoeld in plaats van verbrand.

Antonius dacht dat de olie en teer niet heet genoeg waren en dat Paraskevi een tovenares was. Boos vroeg hij haar: “welke magie heb je gebruikt om jezelf te redden? Heb je een valse bodem in de ketel geplaatst zodat de olie niet heet zou worden?”.  Paraskevi antwoordde dat ze hem geen letsel toe wilde brengen, maar als hij aandrong, dan zou ze hem de olie en teer zelf uit laten testen. Ze nam het kokende mengsel in haar handen en gooide het in het gezicht van de keizer, die zijn ogen verbrandde, waardoor hij blind werd. Hij smeekte haar om medelijden en Paraskevi stapte uit de ketel en ging naar hem toe. Ze vertelde hem dat alleen Christus hem kon genezen van zijn ongeluk. Onmiddellijk kreeg Antonius het zicht in zijn ogen terug.  Dit wonder maakte de keizer zó nederig, dat hij Paraskevi haar vrijheid terug gaf en een eind maakte aan alle vervolgingen van de christenen in het hele Romeinse rijk.

Na haar vrijlating ging Paraskevi met nog grotere bezieling door met haar apostolische missie. Dit was het begin van haar tweede reis. Zolang Antonius nog in leven was, kon ze zonder angst onderwijzen en bekeerde velen tot het christendom.

Toen keizer Antonius in het jaar 161 A.D. stierf, kwam Marcus Aurelius aan de macht (161-180 A.D). Tijdens zijn regime werd Rome door de pest getroffen en vele mensen stierven. Opnieuw werd deze ramp aan de christenen toegeschreven. Volgens de bevolking waren de (af)goden kwaad, omdat de christenen in vrijheid leefden. De keizer werd gedwongen de wet te veranderen, om de “ongelovigen” aan te kunnen pakken.

Paraskevi ging echter door met haar missie, totdat ze in een stad kwam, die werd regereerd door ene Asclipius. Deze liet haar arresteren en voor het gerecht brengen. Toen Paraskevi gevraagd werd waar ze in geloofde, legde ze dat uit en Asclipius beval haar de (af)goden een offer te brengen. Paraskevi weigerde, waarop ze wegens verraad tot de dood veroordeeld werd. Ze werd in een put met een enorme slang gegooid, waar al vele christenen de dood gevonden hadden. Toen de slang sissend op Paraskevi afgleed, sloeg deze een kruis en de slang spleet in tweeën. Asclipius realiseerde zich dat Paraskevi door Christus beschermd werd en opnieuw kreeg Paraskevi haar vrijheid terug om anderen in het christendom te onderwijzen.

Kort daarop arriveerde Paraskevi in de stad, waar ze de dood zou ontmoeten. Net als overal preekte ze ook hier het christendom. Taracius, die de stad regeerde, liet haar op het paleis komen om terecht te staan, bevond haar schuldig en veroordeelde haar tot de dood door marteling. Net als Antonius liet hij Paraskevi in een ketel kokende olie en teer plaatsen. Opnieuw gebeurde er niets en opnieuw overtuigde dit vele toeschouwers om zich tot het christendom te bekeren. Het deed Taracius echter niets en hij liet Paraskevi vastbinden en slaan door drie soldaten, die elkaar aflosten, zonder resultaat.

Toen werd ze opgesloten en een grote steen werd op haar borst geplaatst. Paraskevi bad tot Christus en al gauw was haar cel gevuld met licht en zag ze Hem. Hij vertelde haar sterk te zijn, want zijn kracht was met haar en het zou niet lang duren voor ze tot in alle eeuwigheid bij Hem was. Hij genas haar wonden en verdween toen. Paraskevi was vervuld van vreugde, omdat ze nu wist dat ze snel bij haar Meester zou zijn.

Toen Taracius haar de volgende ochtend bij zich liet komen, was hij verbaasd geen wonden te zien. “Je kunt de goden wel bedanken dat ze zo vriendelijk voor je waren”, spotte hij. Ze antwoordde hem dat ze genezen was door Christus en niet door zijn valse goden, maar dat ze bereid was samen met Taracius naar de tempel van Apollo te gaan. Taracius, denkende dat ze van gedachten veranderd was, was blij en nam Paraskevi en vele anderen mee naar de tempel. Iedereen prees hem, omdat hij in staat was geweest om haar geloof te breken.

Vlak voor ze de tempel zouden binnentreden, maakte Paraskevi het kruisteken. Plotseling was er een vreselijk lawaai en alle afgodsbeelden in de tempel werden vernietigd. De priesters en afgodsdienaars sleepten haar voor het altaar, sloegen haar en duwden haar uit de tempel. De priesters eisten dat Taracius Paraskevi zou doden. Ze werd schuldig bevonden en ter dood veroordeeld.

Paraskevi werd de stad uitgebracht om te worden onthoofd en ze vroeg of ze een paar minuten alleen kon zijn om voor de laatste keer te bidden.

Daarna kwamen de soldaten terug en executeerden haar op 26 juli in het jaar 180 A.D.

Op deze dag wordt de naamdag van de Maagd-Martelaar Sint Paraskevi gevierd. Vanwege het wonder van het teruggekeerde gezichtsvermogen van Antonius Pius wordt Paraskevi beschouwd als de genezeres van de blinden.

Vele mensen met oogziektes bidden tot haar om genezing.

terug naar Hoofdmenu Griekse Naamdagen-Nederlands

back to Main Menu Greek Namedays-English